Avrasyacı Bölgeselleşme Girişimleri: KEİ, AEB, ŞİÖ


Yalçınkaya A.

International Journal of Political Science Urban Studies, cilt.7, ss.85-100, 2019 (Diğer Kurumların Hakemli Dergileri)

  • Yayın Türü: Makale / Tam Makale
  • Cilt numarası: 7
  • Basım Tarihi: 2019
  • Dergi Adı: International Journal of Political Science Urban Studies
  • Sayfa Sayıları: ss.85-100

Özet

Öz Sanayi devrimi ile başlayan teknolojik rekabete dayalı üstünlük, her aşamada bölgeselleşme stratejilerini yedeğinde bulundurmuştur. Öncelikle sınır komşuları ve diğer bölge ülkeleri üzerinde etkinlik kurma, ekonomik pazar ve hammadde kaynağı yanında bu ülkeleri siyasi ve askeri olarak kendi çıkarları doğrultusunda yönlendirme politikalarına günümüzde kısaca bölgeselleşme denilmektedir. Bölgeselleşme ile her ne kadar “aynı coğrafyayı paylaşan komşuların karşılıklı işbirliği ve entegrasyon süreçlerinde hepsinin refahının artırılması” kastedilmekte ise de uygulamada bir patron ülkenin son sözü söylemesi hemen bütün örneklerde dikkati çekmektedir. Netice itibariyle refahı paylaşmadan çok patron ülke/ülkelerin uygun gördüğü miktarda çevre ülkelerine aktarma sözkonusu olabilmektedir. Avrasyacı stratejiler, daha çok ABD ve Batı Avrupa öncülüğündeki bölgeselleşme/küreselleşme aktörlerine karşı bir “bölgeselleşme” stratejisi olarak kabul edilmektedir. Teoride Atlantikçi yayılmaya karşı savunma hattını koruma hedef alınmakla birlikte, özellikle Gürcistan’a müdahale ve Ukrayna’daki gelişmeler sonrasında AB de Avrasyacı stratejilerin hedef tahtasındaki yerini almıştır. Bu bağlamda AB’nin, dışarıda kalanlar aleyhine politikalarına ve ABD önderliğinde küreselleşme stratejilerine karşı, Türkiye, Rusya ve Çin önderliğindeki KEİ, AVRASYA EKONOMİK BİRLİĞİ ve ŞİÖ örgütleri ele alınmakta, bunların “bölgeselleşme” araçları olarak ne derece başarılı oldukları tartışılmaktadır. Anahtar Kelimeler: Avrasyacılık, Bölgeselleşme, Karadeniz Ekonomik İşbirliği Örgütü (KEİ), Avrasya Ekonomik Birliği (AEB), Şanghay İşbirliği Örgütü (ŞİÖ)

Abstract The superiority based on technological competitiveness, which started with the industrial revolution, replaces regionalization strategies at every stage. Political and military policies to direct border neighbors beside the economic market and raw material source, as well as to establish activities on these neighbors and other regional countries are called regionalization. Although regionalization means “to increase the prosperity of all in the mutual cooperation and integration processes of neighbors who share the same geographical area”, practically speaking, the last word of the boss country is remarkable in all examples. Consequently, without sharing the prosperity, many bosses may be involved in transferring to the surrounding countries as much as the country/countries approve. Eurasian strategies are often regarded as a “regionalization” strategy against actors of regionalization/globalization under the leadership of the US and Western Europe. In theory, with the aim of protecting the defense line against the Atlanticist expansion, the EU has taken its place in the target of Eurasian strategies, especially after the Russian intervention in Georgia and the developments in Ukraine. In this context BSEC, EEU and SCO led by Turkey, Russia and China is discussed in this article. It is also studied that how successful are these international organizations and if they are really “regionalization” projects.

Keywords: Eurasianism, Regionalism, Black Sea Economic Cooperation (BSEC), Eurasia Economic Union (EEU), Shangai Cooperation Organization (SCO)