This article focuses on reading Louise Bourgeois's art practice through the relationship between space and memory. In parallel with the idea that what can be remembered is what can be imagined in space, the extent to which Bourgeois made use of space while visualizing her memories is explained with examples of her artworks. In the study, firstly, the "Femme Maison" series was examined in the context of the effect of space on identity and was associated with Bachelard's comment that our home is our first universe. The artist's work titled “Articulated Lair” is included to share with the reader the role played by space in preserving memories. Bourgeois's installation “Glass Spheres and Hands” is discussed in terms of the construction of a collective space where the memories she recalls from her memory can live and be experienced by the viewer. The installation titled “Red Rooms (Parents and Children)” was examined in the context of the artist's interaction with the outside world, where the evocative power of objects is constructed together with the space. Finally, the close relationship of memory with topos is approached with Bourgeois's work “Spider”, and the idea that the artist's use of space and objects is the main source she uses while reproducing the memories in her memory is emphasized. In this article, created with qualitative method, document analysis, visual analysis and literature review models were used.
Bu makale Louise Bourgeois’nın sanat pratiğini mekân ve bellek ilişkisi üzerinden okumaya odaklanır. Hatırlanabilir olanın, mekânda düşlenebilen olduğu fikrine paralel olarak Bourgeois’nın anılarını görselleştirirken mekândan ne ölçüde faydalandığı eser örnekleriyle açıklanmıştır. Çalışmada ilk olarak mekânın kimlik üzerindeki etkisi bağlamında “Femme Maison” serisi incelenmiş ve Bachelard’ın evimizin ilk evrenimiz olduğu yorumu ile ilişkilendirilmiştir. Sanatçının “Çok Bölmeli İn” adlı çalışmasına anıların konserve edilmesinde mekânın oynadığı rolü okuyucuyla paylaşmak üzere yer verilmiştir. Bourgeois’nın “Cam Küreler ve Eller” adlı yerleştirmesi, belleğinden çağırdığı hatıraların yaşayabileceği ve izleyici tarafından deneyimlenebileceği kolektif bir mekân inşası bakımından ele alınmıştır. “Kırmızı Odalar (Ebeveynler ve Çocuk)” adlı yerleştirmesi, eşyanın hatırlatıcı gücünün mekânla birlikte kurgulandığı ve sanatçının dış dünyayla kurduğu etkileşim bağlamında incelenmiştir. Son olarak belleğin toposla yakın ilişkisine Bourgeois’nın “Örümcek” adlı eseriyle yaklaşılmış, sanatçının mekân ve nesne kullanımının belleğindeki anıları yeniden üretirken faydalandığı temel kaynak olduğu fikri üzerinde durulmuştur. Nitel yöntemle oluşturulan bu makalede döküman analizi, görsel analiz ve literatür tarama modellerinden yararlanılmıştır.
