Akademik Veri Yönetim Sistemi
SANAT PRATİKLERİ, YORULMAZ MÜZEYYEN YEŞİM, Editör, BİDGE Yayınları, Ankara, ss.103-136, 2025
Sanat eğitimi, öğrencinin malzeme, teknik ve düşünce ile kurduğu ilişkide gelişir. Bu ilişkinin başlangıç noktası, çoğu zaman yüzeyle gerçekleşen sessiz bir temastır. Temel Sanat Eğitimi dersi,farklı sanat disiplinlerinden gelen öğrencileri, ortak bir görsel dil aracılığıyla buluşturur. Dersin temel hedefi, bu görsel dili, deneyim, sezgi ve oyun yoluyla sezdirerek kazandırmaktır.
Yüzey, bu dilin ilk sözüdür. Ancak genellikle öğrenciler için yüzey; yalnızca çizimlerin, boyamaların, biçimlerin yerleştirildiği pasif bir zemin olarak görülür. Oysa bu çalışma, yüzeyin bu algısının sorgulandığı, dönüştürüldüğü ve ışıkla yeniden anlam kazandığı bir sürecin hikâyesidir. Bu kitap bölümü, Temel Sanat Eğitimi kapsamında yürütülen ve yalnızca kalemle değil, bizzat kağıdın kendisiyle yapılan bir “ışıkla düşünme” deneyimini aktarır. Kağıt, bu süreçte yalnızca taşıyıcı değil; aynı zamanda biçimlendirici, direnç gösteren, ışığı yansıtan, gölgeyi kucaklayan aktif bir yapıya dönüşmüştür. Öğrenciler, bu süreçte yüzeyi oyup katlamış, ezmiş ve yırtmış; böylece düz olanı üç boyutluya, pasif olanı aktif bir forma dönüştürmüşlerdir.
Bir sanat eğitimcisi olarak, günlük hayattan alışık olduğumuz doğruların ve kuralların; sanat alanında, özellikle de her gün kendini yenileyen kuşaklarla birlikte, genç bireylerde nasıl dönüştüğünü görmek büyük bir keyiftir. Bu genç kuşaklar, sanatın yaratıcı edimi ve zenginliği sayesinde doğruların tekliğini tersyüz etmekte, her sene bir önceki üretimin üzerine farklı olanı katmanlandırmaktadır. Eğitimcinin gözünden bakıldığında bu süreç, sanatın ve sanatsal ifadenin yaşayan, dönüşen bir varlık olduğunu açıkça ispatlamaktadır.