Deneysel Posterior Üveit Modelinde Deneklere Uygulanan Tofasitinib Tedavisinin Üveit Bulgularının Giderilmesi Üzerine Etkinlik ve Güvenirliğinin Araştırılması


Creative Commons License

Çeliker Ataberk H., Yargı B.

Türk Oftalmoloji Derneği 55. Ulusal Kongresi, Antalya, Türkiye, 3 - 07 Kasım 2021, cilt.55, sa.1, ss.1-42, (Özet Bildiri)

  • Yayın Türü: Bildiri / Özet Bildiri
  • Cilt numarası: 55
  • Basıldığı Şehir: Antalya
  • Basıldığı Ülke: Türkiye
  • Sayfa Sayıları: ss.1-42
  • Marmara Üniversitesi Adresli: Evet

Özet

GİRİŞ VE AMAÇ:

Behçet üveiti (BÜ), tedavi edilmediği takdirde ciddi görme kaybına yol açabilen bir hastalıktır. Bu nedenle, yeni tedavi alternatifleri için deneysel modellerin geliştirilmesi zorunludur. S-antijeni (S-Ag), BÜ fizyopatolojisini taklit ederek deneysel otoimmün üveit (DOİÜ) modeli oluşturur. Bu çalışmada, Wistar türü sıçanlarda DOİÜ modeli oluşturulması ve Janus-Kinaz inhibitörü olan tofasitinibin oral kullanımının göz içi inflamasyon üzerindeki etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır.

 

YÖNTEM:

Çalışmada 19 adet Wistar sıçanı kullanıldı. 15 sıçan, 15 μg retinal S-Ag peptidi (PDSAg) ile immünize edilerek her biri 5’er sıçandan oluşan DOİÜ, DOİÜ+Salin ve DOİÜ+Tofasitinib gruplarına ayrıldı. Salin ve tofasitinib tedavileri günde iki kez oral yolla uygulandı. İki sıçan sağlıklı kontrol grubuna dahil edildi, diğer iki sıçana ise sadece tofasitinib verilerek ilacın olası yan etkileri incelendi. Üveit, klinik ve histolojik olarak derecelendirildi. 35 günlük deney sonunda, tofasitinib tedavisinin sitokin düzeylerine olan etkisi, kalpten alınan kan örneklerinde ELISA testi ile araştırıldı.

 

BULGULAR:

Wistar sıçanlarda klinik ve histolojik olarak %100 oranında üveit gelişti (p<0.001). DOİÜ+Tofasitinib grubunda, DOİÜ ve DOİÜ+Salin gruplarına kıyasla tofasitinibin klinik üveit bulgularının başlangıcını istatistiksel olarak anlamlı bir şekilde geciktirdiği (p<0.001, 0.029) ve inflamasyonu istatistiksel olarak anlamlı olmamakla birlikte azalttığı gözlendi (histolojik skorlar için p değerleri: 0.393, 0.089). Tofasitinib tedavisinin özellikle IL-17 başta olmak üzere sitokin düzeylerini azaltarak etkili olduğu saptandı (p=0.023).

 

TARTIŞMA VE SONUÇ:

Bu çalışma, literatürde üveite en duyarlı sıçan türü olarak bilinen Lewis sıçanları kadar Wistar sıçanlarda da üveit gelişimi sağlanabileceğini göstermiştir. Ayrıca, bu çalışma oral tofasitinib tedavisinin DOİÜ üzerine olan etkisini inceleyen ilk çalışmadır. Tofasitinibin, üveit bulgularının başlangıcını geciktirmede ve inflamasyonu azaltmada etkili olduğu görülmüştür. Bu bulgular, tofasitinibin Behçet üveiti tedavisinde potansiyel bir tedavi seçeneği olabileceğini göstermektedir.