THE QUALİTY OF RECITATION OF THE QUR’AN AND ITS RELATIONSHIP WİTH MUS


Creative Commons License

Kızılaslan İ.

IV. USVES Uluslararası Sosyal Bilimler ve Eğitim Bilimleri Sempozyumu, İstanbul, Turkey, 05 September 2021, pp.69-74

  • Publication Type: Conference Paper / Full Text
  • City: İstanbul
  • Country: Turkey
  • Page Numbers: pp.69-74

Abstract

According to Islamic belief, the Qur'an, which is accepted as the word of God himself, presents a unique situation with its syntax and word and sentence structure that make up the verses of the Qur'an. Although the Qur'an itself refused to be accepted as a poem, it still has a proper structure to be read in maqam in a sound order. Therefore, in addition to the formal conditions known as tajwîd rules, it also cares about being performed in a voice and mode, in the sense that the pronunciation penetrates the soul. Although there is no command or prohibition regarding this in the Qur'an itself, The Prophet paid great attention to this both in his own recitation and in the recitation of his companions, and invited his companions and all Muslims to adorn the recitation of the Qur'an with their voices. The arrangement of the words of the Qur'an occurs in such a harmony that if even a word is omitted during the recitation of a verse, this will lead to a deficiency. In the recitation of the Qur'an, it is one of the issues that are given importance to sweeten the recitation of the voice and to make it have a characteristic that will make both the reader and the listener taste the pleasure of the spoken word. Islamic scholars also attached great importance to this issue and encouraged it.

İslam inancına göre melek, insan veya bir başka yaratılmış varlığın değil Allah’ın bizzat kendi kelâmı olarak kabul edilen Kur’an-ı Kerîm, âyetlerini oluşturan söz dizimi, kelime ve cümle yapısı ile de eşsiz bir durumu arz etmektedir. Her ne kadar Kur’an kendisi bir şiir olarak kabul edilmeyi reddetmiş olsa da yine de bir ses düzeni içerisinde makamla okunacak şekilde bir secîli yapıya sahiptir. Bundan dolayı, okunuşunda tecvîd kâideleri olarak bilinen şeklî şartlarının yanında okunuşunun ruha işlemesi anlamında bir ses ve makam içerisinde icrâ edilmeyi de önemsemektedir. Bizzat Kur’an’da buna dair emir veya yasak bulunmamakla beraber Hz. Peygamber, hem kendi kıraatinde hem de sahabenin okuyuşunda buna çok dikkat etmiş ve ashabını ve tüm Müslümanları sesleri ile Kur’an tilâvetini tezyin etmeye davet etmiştir. Kur’an tilâvetinde sesin okuyuşu tatlılaştırmak ve hem okuyana hem de dinleyene okunan kelâmın zevkini tattıracak bir hususiyete sahip kılmak önem verilen konulardan biridir. Bunun önemini tarih boyunca Kur’an tilavetinin Müslüman toplulukların kültürel hayatında tuttuğu yere bakarak da anlamak mümkündür. Bu çalışma işte bu önemli konunun şer’î ve tarihi arka planına bir şekilde ışık tutmayı amaçlamaktadır.